Tarım, Hayvancılık, Avcılık, Arıcılık

TARIMSAL FAALİYETLER

Osmanlı devleti bir tarım imparatorluğuydu. Ekonomisinin büyük bölümüne tarımsal üretim egemendir. Teknoloji, üretimde öküz ve karasabana, kara taşımacılığında katır ve deve kervanlarına, deniz ulaşımında kadırga ve kalyonlara dayalıdır. 19. yy’ın başlarında (önceki yüzyıllarda olduğu gibi) tarımda üretim karasaban ve öküzlerle yapılıyordu. Bu yüzyıl boyunca tarım teknolojisi değişmemiş ve tarımda üretim artmamıştır. 1870’de nüfusun yüzde 80’i köylüydü. 1927’de yapılan nüfus sayımı sonuçları, ülke nüfusunun yüzde 82’sinin tarımla uğraştığını, dahası sabanların ancak yüzde 15’inin pulluğa dönüştüğünü, bunların da yalnızca Adana ve Eskişehir ovaları ile Edirne, Bursa ve İzmir dolayındaki bölgelerinde yoğunlaştığını göstermektedir.

Bölgenin ekonomik yapısını yüzlerce yıldır tarım ve hayvancılık olmak üzere iki temel öğe belirlemektedir. Tarımsal alanda, bölgenin farklı olan arazi yapısında kaynaklı, çeltik; Sakarya ve Porsuk nehirlerinin vadilerinde, nohut ve mercimek; Seyitgazi civarında, bağcılık; Sivrihisar ve Günyüzü dolaylarında, buğday, arpa, yulaf ve çavdar; tüm bölgede ekilip biçilmektedir. Hayvancılıkta; küçükbaş hayvan besiciliği özellikle koyun; tüm bölgelerde, taycılık; Eskişehir merkez ve Seyitgazi bölgesinde yapılmaktadır.

AVCILIK

Eskişehir’i çevreleyen tepelerde ve ormanlık bölgelerde avcılık oldukça revaçtadır. Av açısından zengin olan birçok alan vardır. Bıldırcın, üveyik, orman çulluğu, saksağan, kınalı keklik, kaya kekliği, ekinkargası, yaban domuzu, sansar, yabani tavşan, geyik yaygın olarak bulunmaktadır. Sarıyer, Gökçekaya, Kunduzlar, Çatören, Porsuk, Aşağı Kartal, Yukarı Kartal, Mercan, Özden, Eryen gibi birçok barajda balık avcılığı yapılmaktadır.